Dnia 18 czerwca 2026 roku uczniowie klas 7a, 7b i 8a wraz z wychowawcami udali się na wycieczkę do Oświęcimia i Krakowa. Wyjazd był dniem powagi, skupienia i ważnych rozmów. Już od pierwszych chwil przewodnik podkreślał, że historia, którą za chwilę usłyszymy, nie jest tylko zbiorem dat i nazwisk, ale wezwaniem do bycia dobrym człowiekiem tu i teraz. Przechodząc przez teren byłych obozów, uczniowie usłyszeli wiele wstrząsających historii o losach ludzi, o ich codziennych zmaganiach, strachu i odwadze. W ciszy, która towarzyszy takiemu miejscu, pojawiały się pytania o granice ludzkiej krzywdy, o odpowiedzialność i o to, jak zapobiegać złu, które rodzi się z obojętności.
Przewodnik wracał ciągle do jednego motywu: każdy gest życzliwości ma znaczenie. Wskazywał, że pamięć o ofiarach to nie tylko chwila zadumy, ale też codzienne wybory – język, jakim mówimy do innych, gotowość do pomocy słabszym, sprzeciw wobec dyskryminacji. Dla wielu uczniów była to pierwsza tak bezpośrednia konfrontacja z bolesną historią; w ich notatnikach obok dat pojawiły się zdania o empatii, szacunku i odwadze cywilnej.

Wyjazd do Brzezinki, z jej surową przestrzenią i długą perspektywą torów, stał się symbolem pamięci, ale też przestrogą: to, co wydaje się odległe, zaczyna się od drobnych, codziennych wyborów.
Po tej trudnej części dnia uczniowie przenieśli się do Krakowa, gdzie spacer po Rynku Głównym pozwolił złapać oddech i zobaczyć, jak historia ma także oblicze piękna i ciągłości. Słuchając hejnału z Wieży Mariackiej, obserwując tłumy przechodniów i barwne Sukiennice, młodzież podziwiała architekturę: gotycką bryłę kościoła Mariackiego, renesansową loggię Sukiennic, harmonijną siatkę kamienic wokół placu. Ten kontrast – między miejscem pamięci a tętniącym życiem sercem miasta – pomógł im zrozumieć, że przeszłość i teraźniejszość stale się przenikają.
Kulminacją wizyty w Krakowie był wstęp do Muzeum Narodowego w Sukiennicach, gdzie uczniowie zobaczyli klasykę polskiego malarstwa. W salach poświęconych XIX wiekowi sztuka opowiadała inną historię Polski – o wolności, tożsamości, pięknie natury i sile wyobraźni. Obrazy pejzażystów, sceny rodzajowe i dzieła historyczne stały się pretekstem do rozmowy o tym, jak artyści potrafią uczyć wrażliwości i empatii innymi środkami niż słowa. W oczach wielu uczniów widać było zaciekawienie: sztuka nagle stała się bliższa, bo łączyła się z tym, co przeżyli wcześniej tego dnia.
Pod koniec wycieczki klasa wróciła jeszcze na Rynek, by spojrzeć na miasto w popołudniowym świetle. Rozmowy krążyły wokół dwóch wątków: pamięci i odpowiedzialności. Jeden z uczniów zauważył, że lekcja historii nie kończy się na muzealnej sali ani przy bramie miejsca pamięci – trwa, kiedy ustępujemy miejsca w autobusie, kiedy reagujemy na krzywdę, kiedy wybieramy życzliwość zamiast obojętności. To być może najważniejszy wniosek z tej podróży: że wiedza ma sens wtedy, gdy prowadzi do dobra.
Wycieczka do Oświęcimia i Brzezinki, a potem do Sukiennic i na krakowski Rynek Główny, okazała się spójną opowieścią o człowieczeństwie – o jego ranach i o jego sile. Wstrząsające historie z przeszłości spotkały się z pięknem architektury i sztuki, a wszystko to zostało połączone jednym, prostym przesłaniem przewodnika: bądź dobrym człowiekiem. Uczniowie wrócili do domu z pełnymi głowami i sercami – z pamięcią, która zobowiązuje, i z wrażliwością, która pozwala patrzeć na innych z większym zrozumieniem.