„Ojczyzna to ziemia i groby. Narody, tracąc pamięć, tracą życie”.
Ferdynand Foch
W dniu 28 października 2026 roku uczniowie klasy 7b pod opieką Pani Agnieszki Kindlik i Pana Waldemara Kilara udali się na cmentarz komunalny w Rymanowie, gdzie spoczywa Patronka naszej szkoły Anna z Działyńskich Potocka, a także nauczyciele i wychowawcy, którzy pracowali w Posadzie Górnej. Wizyta ta, wpisująca się w ideę akcji „Szkoła pamięta”, stała się nie tylko lekcją historii i patriotyzmu, ale również ważną chwilą zadumy nad przemijaniem, wdzięcznością i odpowiedzialnością za pamięć o tych, którzy byli przed nami. Celem wyjścia było oddanie hołdu zmarłym pedagogom. Poświęcali oni swoje życie kształceniu i wychowywaniu kolejnych pokoleń młodych ludzi.
Uczniowie zatrzymali się przy ich grobach, by w ciszy i skupieniu pomodlić się za zmarłych, zapalić znicze i symbolicznie rozświetlić pamięć o tych, których praca pozostawiła trwały ślad w dziejach placówki.
Każdy zapalony płomień był czymś więcej niż tylko tradycyjnym znakiem pamięci. Stał się symbolem wdzięczności za przekazaną wiedzę, cierpliwość, trud wychowania i wartości, które nauczyciele zaszczepiali w sercach swoich uczniów. Choć nie ma ich już wśród nas, pozostają obecni w szkolnych wspomnieniach, w losach swoich wychowanków i w dziedzictwie, które współtworzyli. Ich życie przypomina nam, że prawdziwe znaczenie pracy nauczyciela nie kończy się wraz z ostatnią lekcją – trwa w człowieku, któremu pomógł odnaleźć własną drogę.
Szczególnym momentem wizyty było również uporządkowanie grobu Anny Potockiej. W roku jubileuszowym, w którym przypada 100. rocznica jej śmierci, troska o miejsce jej spoczynku nabrała wyjątkowego znaczenia. Uczniowie, porządkując grób, dali wyraz szacunku dla przeszłości oraz przekonaniu, że pamięć o ludziach zasłużonych nie powinna ograniczać się do uroczystych słów i okazjonalnych gestów. Powinna znajdować odzwierciedlenie w konkretnych działaniach, wrażliwości i gotowości do bezinteresownej troski o wspólne dziedzictwo. Takie chwile uczą, że historia nie jest jedynie zbiorem dat, nazwisk i wydarzeń zapisanych w podręcznikach. Jest opowieścią o prawdziwych ludziach, ich marzeniach, pracy, odwadze i poświęceniu. Ich ślady odnajdujemy nie tylko na kartach historii, lecz także na cmentarnych alejach, w rodzinnych wspomnieniach, lokalnych tradycjach i miejscach, które współtworzyli. To właśnie dzięki pamięci przeszłość nie staje się obojętna, a kolejne pokolenia mogą lepiej rozumieć własne korzenie.
Ważnym wydarzeniem było zapalenie zniczy na grobach zmarłych nauczycieli, o których z zaangażowaniem i wzruszeniem opowiadała Pani Agnieszka Kindlik. Jej opowieści przybliżyły uczniom sylwetki pedagogów, ich pracę, pasję i oddanie szkolnej społeczności. Dzięki nim młodzież mogła lepiej poznać ludzi, którzy przez lata kształtowali umysły i charaktery kolejnych pokoleń, przekazywali wiedzę, rozwijali talenty i uczyli wartości, które pozostają ważne także dziś. Za każdym nazwiskiem kryła się bowiem osobna historia, wspomnienia uczniów i współpracowników oraz ślad, który nie zatarł się wraz z upływem czasu. Zapalone znicze stały się symbolem wdzięczności, szacunku do tych, którzy swoją pracą współtworzyli historię szkoły w Posadzie Górnej.
Wśród nauczycieli, pedagogów i wychowawców, których pamięć uczniowie uczcili podczas tej wizyty, znaleźli się:
• Jadwiga Królicka-Zielińska (1912-1983) – nauczycielka biologii i zoologii, kierownik szkoły,
• Michał Królicki (1903-1992) – nauczyciel matematyki w klasach młodszych,
• Stanisław Penar (1930-1992) – nauczyciel muzyki,
• Florian Lalek (1927-1996) – nauczyciel fizyki i chemii, dyrektor szkoły,
• Augustyn Walczak (1957-2001) – nauczyciel języka polskiego,
• Helena Myszkal (1940-2005) – nauczycielka matematyki,
• Helena Iwanowska (1936-2006) – nauczycielka nauczania początkowego,
• Edward Piotrowski (1947-2010) – nauczyciel muzyki, dyrektor szkoły,
• Bernadetta Czado (1957-2010) – nauczycielka matematyki,
• Stanisława Lalek (1926-2013) – nauczycielka historii i języka polskiego,
• Jan Gliściak (1938-2017) – nauczyciel matematyki, dyrektor szkoły,
• Maria Lorenc (1932-2019) – nauczycielka nauczania początkowego,
• Maria Szczepaniak (1960-2026) – nauczycielka języka polskiego i wychowania do życia w rodzinie,
• Stanisława Rabada (1934-2026) – nauczycielka geografii.
Wyjście na cmentarz było dla siódmoklasistów cenną lekcją empatii, szacunku i odpowiedzialności. Uświadomiło im, że pamięć o zmarłych nie jest wyłącznie obowiązkiem dorosłych ani elementem świątecznej tradycji. Jest świadectwem człowieczeństwa. Uczy dostrzegać wartość w tym, co często pozostaje niezauważone, doceniać trud poprzednich pokoleń i rozumieć, że wspólnota budowana jest również dzięki tym, którzy odeszli. Pokazało, że nawet niewielki gest – zapalenie znicza, modlitwa czy uporządkowanie grobu – może nieść głębokie przesłanie. W świecie, który nieustannie przyspiesza i często skłania do patrzenia wyłącznie w przyszłość, warto zatrzymać się na chwilę i spojrzeć wstecz. Bo naród, który pamięta o swoich bohaterach, nauczycielach i ludziach zasłużonych dla lokalnej społeczności, pielęgnuje własną tożsamość. A szkoła, która uczy młodych ludzi szacunku dla przeszłości, kształtuje nie tylko ich wiedzę, lecz także sumienia i serca.
Niech więc płomienie zapalonych zniczy będą znakiem naszej wdzięczności, a chwile spędzone nad grobami – świadectwem, że potrafimy pamiętać. Bo prawdziwa więź z ojczyzną zaczyna się często bardzo blisko: od własnej szkoły, rodzinnej miejscowości i ludzi, którym zawdzięczamy tak wiele. Pamiętamy, bo jesteśmy im to winni. Pamiętamy, bo bez przeszłości nie ma teraźniejszości, a bez pamięci trudno budować przyszłość.